Na codzień prowadzę studia PANI OD PILATESU , więc dobrze wiem, jak wiele mogą dawać reformery i inne pilatesowe sprzęty. Widzę ich sens. Widzę ich skuteczność.
Na codzień prowadzę i uczę w studiach PANI OD PILATESU , więc dobrze wiem, jak wiele mogą dawać reformery i inne pilatesowe sprzęty. Widzę ich sens. Widzę ich skuteczność. Widzę jak dobrze potrafią wspierać ciało w ruchu, porządkować pracę, budować świadomość i pomagać znaleźć jakość tam, gdzie wcześniej był tylko wysiłek albo chaos.
Nigdy nie patrzyłam na sprzęt jak na dodatek. Jest ważną częścią mojej pracy i wciąż bardzo w niego wierzę.
A jednocześnie od jakiegoś czasu coraz mocniej czuję potrzebę, żeby mówić także
o macie.
Może dlatego, że mata w wielu rozmowach wciąż pojawia się gdzieś obok głównego nurtu. Jakby była skromniejszą wersją pilatesu. Uboższą alternatywą. Czymś, co robi się wtedy, kiedy nie ma dostępu do sprzętu.
Ja widzę to inaczej.
Mata nie jest gorszą odsłoną pilatesu. Nie jest planem awaryjnym. Nie jest rozwiązaniem zastępczym. Jest osobną praktyką, która ma własny sens, własną jakość i własną wartość.
To, co daje mata, jest bardzo konkretne. Nie dlatego, że uczy czegoś, czego sprzęt nie potrafi dać, ale dlatego, że prowadzi do tych jakości inną drogą. Kontakt z ciałem, koncentracja, kontrola, uważność i obecność mogą rozwijać się również tutaj
w bardziej bezpośrednim spotkaniu z ruchem. I właśnie ta odrębność jest dla mnie jej wartością.
Na macie trudniej schować się za formą. Trudniej oddać odpowiedzialność urządzeniu. Trudniej zrobić ruch „przy okazji”. Trzeba naprawdę wejść w relację
z własnym ciałem z tym, gdzie uciekasz, gdzie tracisz kontakt, gdzie próbujesz ominąć pracę zamiast przez nią przejść.
I właśnie dlatego mata ma dla mnie tak dużą wartość.
Nie dlatego, że jest lepsza od sprzętu. Nie dlatego, że chcę cokolwiek sobie i innym udowodnić. Właśnie odwrotnie dlatego, że nie potrzebuję ustawiać jednej formy przeciwko drugiej, żeby zobaczyć sens obu.
Sprzęt potrafi być genialnym wsparciem. Potrafi otwierać, porządkować, wzmacniać, prowadzić ciało w bardzo precyzyjny sposób. Ale mata robi coś innego. Zmusza do innego rodzaju spotkania z ruchem. Często bardziej bezpośredniego. Bardziej surowego. Czasem mniej efektownego z zewnątrz, ale bardzo prawdziwego od środka.
Myślę też, że właśnie dlatego mata bywa niedoceniana. Bo nie zawsze wygląda spektakularnie. Nie daje tej samej oprawy. Nie buduje od razu wrażenia „zaawansowania”. A przecież wartość praktyki nie zawsze leży w tym, jak imponująco wygląda. Czasem leży w tym, ile obecności od nas wymaga.
Dla wielu osób mata może być też bardziej dostępna. I to również jest ważne. Ale dostępność nie odbiera jej znaczenia. To, że coś jest bliżej, prościej osiągalne albo mniej „wyspecjalizowane” w odbiorze, nie oznacza, że jest mniej wartościowe. Czasem właśnie w tej dostępności kryje się ogromna siła. Dlatego tworząc materiały
z ćwiczeniami na macie, nie próbuję odciągać nikogo od studia. Nie próbuję też przekonywać, że sprzęt nie jest potrzebny. To nie jest opowieść przeciwko innym pilatesowym sprzętom. To nie jest próba udowodnienia wyższości jednej drogi nad drugą.
To raczej zaproszenie do szerszego spojrzenia.
Do zobaczenia, że pilates nie zaczyna się dopiero tam, gdzie pojawia się urządzenie. Że jego wartość nie zależy wyłącznie od sprzętu. Że mata również może być miejscem bardzo dobrej, świadomej i jakościowej pracy.
I chyba właśnie tego chcę dziś bronić najbardziej: spojrzenia, w którym mata nie jest „mniej”. Jest po prostu czymś osobnym. Pełnym. Wystarczającym. Ważnym.
Właśnie tak chcę ją pokazywać.
